دولت اراده کند سمن‌ها آماده خدمت‌رسانی به مردم جنوب هستند/ در بحران کنار گذاشته می‌شویم

فصل اقتصاد - مدیر یکی از سمن‌های فعال در حوزه کودکان گفت: یکی از تخصص‌های من سوگ است، نه تنها به عنوان روانشناس که به عنوان مادری که در چهار سال گذشته دو فرزند خود را از دست داده‌ام و سوگ را با گوشت و پوستم لمس کرده‌ام. چه کسی در این حوزه از من متخصص‌تر است. چرا از من کمک نمی‌گیرید؟ در هتل‌ها و مراکزی که افراد آسیب‌دیده از جنگ اسکان داده شده‌اند، مادران و پدرانی حضور دارند که فرزند از دست داده‌اند، افرادی ساکن هستند که عزیزی از دست داده‌اند و من می‌توانم به آن‌ها کمک کنم و خدمات روانشناسی ارائه دهم.

«پریسا ولنتینا پویان» مدیر موسسه یاریگران کودکان کار پویا و روانشناس درباره ظرفیت سمن‌ها برای کمک به مردم درگیر جنوب کشور که همزمان با جنگ و شرایط نامطلوب اقلیمی دست و پنجه نرم می‌کنند به خبرنگار ایلنا گفت: ما سازمان‌های مردم نهاد قطعا توانایی‌های بالقوه‌ای داریم، که بسیاری از آن‌ها تبدیل به فعل نمی‌شوند. مثلاً در جنگ12 روزه و به‌ویژه در جنگ 40 روزه با یکی از معاونان شهردار تهران برای ارائه کمک به جنگ‌زدگان صحبت کردم، اتفاقا برخورد خیلی دوستانه‌ای هم داشت و به ظاهر استقبال کرد و گفت شما از خود مردم هستید و به دل مردم می‌نشینید. اما در نهایت هیچ اتفاقی نیفتاد. 
او از طریق خانه سینما هم برای کمک به افراد آسیب‌دیده از جنگ اقدام کرده است: من توضیح دادم که ما سازمان مردم‌نهاد هستیم، روانشناسانی هستند که با ما همکاری می‌کنند، اجازه بدهید برای کمک به کودکان آسیب‌دیده در جنگ و هر فردی که تمایل دارد، خدمات و مداخلات روانشناسی لازم را ارائه دهیم. ما بابت ارائه این خدمات توقع مالی و مادی نداشتیم و تنها انگیزه ما سودای خدمت و کمک به هموطنان‌مان بود. 
مردم برای مردم
پویان اضافه کرد: بارها با مراجع مربوطه تماس گرفتم و گفتم که با توجه به شرایطی که در آن قرار داریم از ما سمن‌ها هم کمک بگیرید، زیرا سازمان مردم نهاد به معنای «مردم برای مردم» است و برای کمک به مردم باید از مردم کمک بگیرید. حتی به آن‌ها توضیح دادم که یکی از تخصص‌های من سوگ است، نه تنها به عنوان روانشناس که به عنوان مادری که در چهار سال گذشته دو فرزند خود را از دست داده‌ام و سوگ را با گوشت و پوستم لمس کرده‌ام. چه کسی در این حوزه از من متخصص‌تر است. چرا از من کمک نمی‌گیرید؟ در هتل‌ها و مراکزی که افراد آسیب‌دیده از جنگ اسکان داده شده‌اند، مادران و پدرانی حضور دارند که فرزند از دست داده‌اند، افرادی ساکن هستند که عزیزی از دست داده‌اند و من می‌توانم به آن‌ها کمک کنم و خدمات روانشناسی ارائه دهم. 
این فعال حوزه کودکان به وقوع خودکشی در یکی از هتل‌های محل اسکان حادثه‌دیدگان از جنگ در تهران اشاره کرد: ما می‌توانستیم به ساکنان این هتل‌ها خدمات روانشناسی ارائه دهیم. گرچه ممکن بود باز هم اقدام به خودکشی صورت بگیرد اما حداقل ما سعی خود را کرده بودیم. چرا اجازه ندادند ما به عنوان یک سازمان مردم نهاد مداخلات روانشناسی ارائه دهیم؟ پاسخ به این سوال برای من مهم است. 
آنطور که پویان تعریف می‌کند: پاسخ مسئولان شهرداری آن بوده است که ما از افرادی که خودمان می‌شناسیم استفاده می‌کنیم مثل روانشناسان فعال در فرهنگ‌سراها. در حالی که آیا واقعا افراد در زمانی که نیاز به کمک دارند به روانشناسان فرهنگسراها مراجعه می‌کنند. این افراد بی‌سواد نیستند، اما تازه کار و کم‌تجربه هستند. چرا اجازه نمی‌دهند که متخحصصان باتجربه هم که سال‌ها است در این حوزه فعالیت می‌کنند به مردم کمک کنند. مگر خدمات سازمان‌های مردم نهاد به معنای کمک مردم به مردم نیست. من به خوبی می‌دانم فردی که سوگوار است چه شرایط بدی را تحمل می‌کند و تلاش من این است که بتوانم به این افراد کمک کنم. 
این فعال حوزه کودکان حتی به شهرداری پیشنهاد می‌دهد که اجازه دهند سمن تحت مدیریت او برای کودکانی که به دلیل جنگ و از دست دادن خانه در شرایط بحرانی هستند، کارگاهی برگزار و خدماتی ارائه دهد. اما پاسخ این است که ما از فرهنگسرا مربی برده‌ایم برای کودکان. 
مسئولان، سمن‌ها را کنار می‌گذارند
او تاکید کرد که برای هموطنان ساکن در جنوب کشور هم می‌توانم کارگاه آنلاین در خصوص سوگ و مواجهه با آن برگزار کنم. من این امکان را دارم که با کمک روانشناسانی که با ما همکاری می‌کنند به کودکان این مناطق که شرایط سختی دارند، ترس را تجربه می‌کنند و… به صورت آنلاین مشاوره ارائه دهیم. من حتی می‌توانم در صورت نیاز در این مناطق حاضر شوم و خدمات خود را ارائه کنم. فقط کافی است افراد را جمع کنند و برای ارائه خدماتم مکانی را در نظر بگیرند، مخارج ایاب و ذهاب را هم خودم می‌دهم. واقعا برای من جای سوال دارد که چرا از متخصصان فعال در سازمان‌های مردم‌نهاد کمک نمی‌گیرند. 
او توضیح داد که حراست و نگهبانی، از ورود او به هتل محل اسکان آسیب‌دیدگان از جنگ، جلوگیری کرده است: می‌گفتند موضوع «امنیتی» است. سازمان مردم نهادی که سال‌ها است با مجوز در کشور فعالیت می‌کند چه اقدام ضد امنیتی انجام خواهد داد؟ ما را دشمن فرض می‌کنند یا مردم؟ چرا در بحران ما سازمان‌های مردم‌نهاد را کنار می‌گذارند؟ حتی اجازه نمی‌دادند ما با افراد صحبت کنیم. چرایی این برخورد را نمی‌دانم. مگر حادثه‌دیدگان جنگ مردم همین شهر و همین کشور نیستند، مگر ما در همین شهر کنار هم زندگی نمی‌کردیم و زندگی نمی‌کنیم. 
پویان تاکید کرد: وقتی من در تهران نتوانستم به همشهری‌های آسیب‌دیده از جنگ دسترسی پیدا کنم چگونه می‌توانم در جنوب کشور به این گروه از هموطنان دسترسی پیدا کنم و خدمات روانشناسی ارائه دهم. تنها راهکار این است که دولت اراده کرده و راه را برای سمن‌ها هموار کنند تا بتوانیم به مردم خدمات خودمان را ارائه دهیم.