روند صعودی تولید و ظرفیت نفت ایران در سایه تحریم‌ها

فصل اقتصاد - ظرفیت تولید روزانه نفت خام ایران از شهریور 1403 تا مهر 1405 با رشدی 8.3 درصدی به 3 میلیون و 715 هزار بشکه رسید.

به گزارش فصل اقتصاد، صنعت نفت ایران در در دو سال گذشته، در شرایط تداوم تحریم‌ها، محدودیت منابع مالی و فناوری و تنش‌های امنیتی، مسیر توسعه ظرفیت تولید را به صورت محسوسی تجربه کرده است. بر اساس آمارهای اعلام شده ظرفیت تولید روزانه نفت خام کشور از 3 میلیون و 430 هزار بشکه در شهریور 1403 به 3 میلیون و 715 هزار بشکه در مهر 1405 رسیده است؛ افزایشی معادل 285 هزار بشکه در روز و حدود 8.3 درصد. همچنین، تولید نفت در مهر 1405 نسبت به مهر 1404، 55 هزار بشکه در روز افزایش یافته است.
از محورهای اصلی اقدامات این دوره، فعال‌سازی ظرفیت‌های موجود، احیای چاه‌های کم‌بازده، توسعه میدان‌های مشترک و تقویت زیرساخت‌های فرآورش و انتقال بوده است. در همین چارچوب، طرح ضربتی افزایش 250 هزار بشکه‌ای تولید نفت خام با اعتبار 3 میلیارد دلار تعریف شده که تاکنون 70 هزار بشکه در روز از هدف آن محقق شده است. تأمین مالی این طرح شامل 80 درصد از منابع صندوق توسعه ملی و 20 درصد از منابع داخلی شرکت ملی نفت ایران است.
همچنین، قراردادهای توسعه میدان‌های آزادگان، آذر، چنگوله و بندکرخه با مجموع سرمایه‌گذاری حدود 13 میلیارد یورو تنفیذ شده‌اند. در بخش زیرساخت نیز، قراردادهای بخش خصوصی برای ایجاد 315 هزار بشکه در روز ظرفیت جدید فرآورش منعقد شده و مجموع ظرفیت فرآورشی واگذارشده به این بخش به 430 هزار بشکه در روز رسیده است. افزون بر این، 129 دکل حفاری در کشور فعال‌اند و قرارداد تأمین خدمات 20 دکل جدید به ارزش حدود یک میلیارد دلار برای حفر 270 حلقه چاه منعقد شده است.
اکنون با تصدی سرپرستی وزارت نفت از سوی حمید بورد که در 2 سال گذشته سکاندار شرکت ملی نفت ایران بود و تأکیدهای او بر تداوم برنامه‌های تولید و توسعه، تقویت سیاست‌های بازرگانی و فروش نفت، بازسازی نقاط آسیب‌دیده، جمع‌آوری گازهای مشعل و تسریع پروژه‌های آماده افتتاح، روند افزایش تولید نفت استمرار خواهد یافت. بورد در اظهارات اخیر خود بر پیگیری جدی امور فروش نفت و ضرورت همدلی و تلاش مضاعف کارکنان تأکید کرده و خواستار تبدیل ظرفیت‌های کشور به فرصتی برای سازندگی شده است.
تداوم این مسیر به هماهنگی میان تولید، توسعه، فرآورش و فروش، تأمین مالی پایدار و بهره‌گیری از توان متخصصان داخلی وابسته است؛ عواملی که می‌توانند ظرفیت ایجادشده را به تولید پایدار و درآمد قابل اتکا برای اقتصاد کشور تبدیل کنند.