فصل اقتصاد - گروه مالی کیان در یک گزارش آماری ضمن اشاره به چشمانداز و روند 25 سال گذشته صنعت سیمان، آثار دورههای رونق و رکود در حوزه ساختوساز، روند بودجههای عمرانی دولت و آمار سرمایهگذاری در بخش مسکن را بر شرکتهای فعال در این صنعت، مورد بررسی قرار داد.
به گزارش پایگاه خبری بازار سرمایه ایران(سنا) ، در بررسی آماری گروه مالی کیان آمده است:
صنعت سیمان پس از چند سال رکود، وارد مرحلهای از تعادل شده است. از یکسو افزایش تقاضای فصلی و تمرکز مصرف در برخی مناطق کشور چشمانداز بهبود صنعت سیمان را تقویت کرده، هرچند از سوی دیگر ناترازی انرژی همچنان مهمترین تهدید این صنعت محسوب میشود.
صنعت سیمان در سالهای گذشته تحت تأثیر رکود ساختوساز، کاهش بودجههای عمرانی دولت و افت سرمایهگذاری در بخش مسکن با کاهش تقاضا مواجه بود، زیرا وابستگی بخش قابل توجهی از مصرف سیمان به پروژههای عمرانی باعث شده بود با کاهش درآمدهای نفتی و محدود شدن اعتبارات عمرانی، این صنعت وارد دورهای از رکود شود.
با این حال، تحلیلگران معتقدند صنعت سیمان اکنون به نقطه تعادل رسیده و احتمال افت شدید تقاضا در سالهای آینده پایین است. موضوعی که میتواند زمینهساز بهبود عملکرد این صنعت باشد.
/
رشد تقاضای فصلی
یکی از مهمترین ویژگیهای صنعت سیمان، وابستگی آن به چرخههای فصلی ساختوساز است. با آغاز فصل بهار و افزایش فعالیتهای عمرانی، تقاضا برای سیمان رشد میکند و این روند معمولاً تا تابستان ادامه دارد .
/
//" alt="فصل اقتصاد" width="100%" />
بررسی معاملات بورس کالا نشان میدهد همزمان با افزایش تقاضا، نرخ فروش سیمان و حاشیه سود شرکتها بهبود پیدا میکند. این الگوی تکرارشونده میتواند در ادامه از سودآوری صنعت سیمان حمایت کند.
کانونهای جدید تقاضا برای سیمان
از آنجا که هزینه حمل سیمان بالاست، بازار این محصول ماهیتی منطقهای دارد و کارخانههایی که در مناطق پرتقاضا فعالیت میکنند، از مزیت رقابتی برخوردار هستند.
بر اساس این گزارش، شمال و شمالغرب کشور در سالهای اخیر قویترین بازار مصرف سیمان بودهاند.
همچنین پس از تغییر شرایط بازار در ماههای اخیر، پایتخت نیز بار دیگر به یکی از بازارهای جذاب برای فروش سیمان تبدیل شده است.
مهمترین ریسک صنعت
در مقابل ناترازی انرژی همچنان مهمترین دغدغه مدیران صنعت سیمان است. محدودیت تأمین گاز در زمستان و برق در تابستان، بسیاری از کارخانهها را ناچار به استفاده از سوخت جایگزین کرده و هزینههای تولید را افزایش داده است.
علاوه بر این، رشد قیمت سوخت، برق و مواد اولیه، مانند پاکت سیمان نیز فشار مضاعفی بر بهای تمامشده وارد کرده است.
با این حال صنعت سیمان توانسته در بلندمدت بخش مهمی از افزایش هزینهها را از طریق رشد نرخ فروش جبران کند. موضوعی که مانع افت قابل توجه حاشیه سود شرکتها شده است.
بسیاری از شرکتهای تولیدکننده سیمان برای مواجهه با محدودیتهای تامین انرژی، ذخایر کلینکر خود را افزایش دادهاند تا تولید در دورههای اوج مصرف برق با اختلال کمتری روبهرو شوند.
با این حال، تداوم محدودیتهای انرژی همچنان مهمترین متغیری است که میتواند بر عملکرد شرکتهای تولیدکننده سیمان اثرگذار باشد اما در صورتی که تأمین برق و سوخت با مشکل جدی مواجه نشود، صنعت سیمان میتواند در بستر قیمتگذاری منصفانه بورس کالا، یکی از صنایع با عملکرد مطلوب باشد.
در مجموع، اگرچه ریسک ناترازی انرژی همچنان پابرجاست، اما مجموعه متغیرهای اثرگذار نشان میدهد صنعت سیمان پس از سالها رکود، بار دیگر با چشمانداز مطلوبی مواجه است.