بزرگنمايي:

فصل اقتصاد - ایران برای جبران عقب‌ماندگی زیرساختی و رسیدن به سهم 10 درصدی اقتصاد دیجیتال از تولید ناخالص داخلی، طی چهار سال آینده به تزریق دست‌کم 8 میلیارد دلار سرمایه تازه نیاز دارد؛ سرمایه‌ای که در صورت نبود آن، شکاف ایران با کشورهای منطقه عمیق‌تر خواهد شد.
شهاب جوانمردی
ایران برای جبران عقب‌ماندگی زیرساختی و رسیدن به سهم 10 درصدی اقتصاد دیجیتال از تولید ناخالص داخلی، طی چهار سال آینده به تزریق دست‌کم 8 میلیارد دلار سرمایه تازه نیاز دارد؛ سرمایه‌ای که در صورت نبود آن، شکاف ایران با کشورهای منطقه عمیق‌تر خواهد شد.
برای رسیدن به سهم 10 درصدی اقتصاد دیجیتال از تولید ناخالص داخلی در 4 سال آینده، به 9 تا 11 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در حوزه ارتباطی، 7 تا 9 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در حوزه پردازش، 3 تا 5 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در حوزه انرژی و یک تا 1.5 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در حوزه داده، نیاز داریم؛ در این سناریو برای تقویت زیرساخت اقتصاد دیجیتال به صورت کلان، باید 8 میلیارد دلار منابع مالی جدید به این حوزه تزریق شود.
توسعه اقتصاد دیجیتال یک پارادایم شیفت در نهاد سنتی اتاق بازرگانی با 140 سال قدمت در عرصه کسب‌وکار است. باید در بدنه سنتی اقتصاد کشور تغییر نگرش صورت گیرد. داشتن نگاه کلان‌تر به مقوله اقتصاد دیجیتال در لایه پایداری و زیرساخت را ضروری است.
امروز در بهترین حالت 5 درصد از تولید ناخالص داخلی، متاثر از حوزه دیجیتال است؛ در حالی که کشورهای همسایه دور و نزدیک ما 10 تا 15 درصد اقتصادشان دیجیتالی شده است. لایه‌ پایداری در کشور مغفول مانده است و به عنوان موضوع تزیینی و تجملی با آن برخورد می‌شود،بدون توجه به لایه پایداری در اقتصاد دیجیتال، حتی اگر در موضوعاتی مانند انرژی، حکمرانی، تنظیم‌گری و یکپارچگی داده به رشد نسبی برسیم، این رشد توام با تداوم نخواهد بود. همچنین ما به عنوان فعالان حوزه اقتصاد دیجیتال وظیفه داریم که اهمیت لایه زیرساختی را ترسیم کنیم و فراتر از بحث‌های پردازشی، ارتباطی و امنیتی به این لایه نگاه کنیم.
نخستین مورد اتصال و ارتباطات پهن‌باند و 5G‌ برای بسترسازی و تداوم سرویس و خدمات است. لایه دوم، پردازش است که در برخی اوقات با نگاه‌های محدودی در این لایه مواجه هستیم و نتیجه آن چه در بخش دولتی و چه در بخش خصوصی منجر به ایجاد تعداد زیادی نقاط پردازشی و دیتاسنتر شده است اما تداوم سرویس را برای ما به ارمغان نیاورده است. سومین موضوع به زیرساخت و حکمرانی داده برمی‌گردد که اگر به آن توجه نکنیم، خیلی زود و با فراگیری جدی هوش مصنوعی با یک خلأ مواجه می‌شویم و آنجا نقطه توقف ما خواهد بود.
سیاست‌هایی که منجر به توقف سرمایه‌گذاری حوزه انرژی شده است تبدیل به یک نقطه چالش برانگیز شده است. در حوزه اقتصاد دیجیتال نمی‌توان با یک نگاه گذشته‌گرا از ابزارها، نهادها و امکانات گذشته برای فراهم‌کردن شرایط سرمایه‌گذاری استفاده کرد؛ مستقل از اینکه امروز موضوع سرمایه‌گذاری در کشور ما متوقف است و کسی راغب نیست وارد این عرصه شود، عدم توجه به منابع و ابزارهای لازم این حوزه، دست‌انداز توسعه زیرساخت‌های اقتصاد دیجیتال خواهد بود.
با همان نگاه جزیره‌ای و گسسته که در زیرساخت‌های فیزیکی و ارتباطی و پردازشی منجر به این خلأ شده است، ممکن است عملا خودمان را به مانعی در مسیر آینده تبدیل کند. موضوع هفتم هم مربوط به سرمایه‌های انسانی و مهارت‌های لازم برای آنها است. سرمایه انسانی باید در لایه کارشناسی و مدیریتی مورد توجه قرار گیرد و به عنوان یک سوخت جدی برای پیشبرد اقتصاد دیجیتال تداوم داشته باشد. موضوع هشتم، امنیت و تاب‌آوری است که همه دست به گریبان آن هستیم. او موضوع نهم در حوزه اقتصاد دیجیتال را تعاملات خارجی دانست عنوان کرد که تنها نمی‌توان صرفا در فضای درون مرزها فعالیت داشته باشیم.
اگر بخواهیم سهم 5 درصدی حوزه اقتصاد دیجیتال از تولید ناخالص داخلی را ظرف 4سال آینده به یک سهم 10 درصدی برسانیم به 20 تا 26 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در این حوزه نیاز داریم؛ اگر فرض کنیم که ما در کشور با تولید ناخالص داخلی 360 میلیارد دلار و رشد سالانه یک درصد روبه‌رو هستیم و برای یک ارزش‌افزوده اقتصادی جدی نزدیک به 18ونیم میلیارد دلار در 4 سال آینده صحبت می‌کنیم، نیازمند 20 تا 26 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در این حوزه هستیم.
محاسبات سرانگشتی نشان می‌دهد که ما به 9 تا 11 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در حوزه ارتباطی توسط اپراتورها نیاز داریم. به 7 تا 9میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در حوزه پردازشی، به 3 تا 5 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در حوزه انرژی و بین 1 تا یک‌ونیم میلیارد دلار سرمایه در حوزه داده‌ نیاز داریم تا زیرساخت‌های اقتصاد دیجیتال را تقویت کنیم. ما به 8 میلیارد دلار پول تازه نیاز داریم که ظرف 4 سال آینده به حوزه اقتصاد دیجیتال‌مان تزریق و صرف توسعه و توانمندسازی زیرساخت‌ها شود.
fرآورد ما این است که‌ 40 درصد از مبلغ 20 تا 26 میلیارد دلار، نیازمند تزریق پول تازه است و 60 درصد دیگر نیاز به بازآرایی دارایی‌ها و سرمایه‌گذاری از درآمدها و منابع حاصله است و با شراکت در بهره‌وری صنایع رخ خواهد داد. به این ترتیب ما طی 4 سال آینده، سالانه حداقل به 2 میلیارد دلار پول تازه نیاز داریم که به این بخش تزریق شود. باید با چانه‌زنی بتوانیم پول‌هایی که از بخش خارج می‌شود مانند حق‌السهم اپراتورها و مالیات را به این حوزه بازگردانیم و فاینانس و منابع را به سمت این بخش هدایت کنیم. اگر این مسیر فراهم نشود وضع‌مان بدتر از این خواهد شد و خیلی از امکانات حداقلی هم که در لایه اپلیکیشن استفاده می‌کنیم با چالش مواجه خواهد شد.
هنوز در اسناد بالادستی کشور مشخص نیست که توسعه زیرساخت‌های دیجیتال را چرا، به چه منظور و چطور می‌خواهیم، چین سرمایه‌گذاری زیرساخت دیجیتال را به عنوان نقطه قدرت و توسعه و رشد و امنیت خود می‌بیند و ترکیه به سمت توسعه زیرساخت‌های دیجیتال برای بهره‌وری و جذب سرمایه‌گذاری خارجی می‌رود اما در ایران، سیاست‌های ما برای توسعه زیرساخت‌های اقتصاد دیجیتال مغفول مانده و مشارکت بخش خصوصی را می‌خواهد.
منبع: اعتماد
لینک کوتاه: https://news.tccim.ir/?80188